Klassieke muziek is niet uit de muziekwereld weg te denken. Of je nu wel of geen klassieke muziekkenner bent, van deze componisten uit deze serie ken je er vast en zeker een paar: Wolfgang Mozart of Johannes Brahms bijvoorbeeld. De colleges bieden voor elk wat wils.

In dit college verdiepen we ons in Mozart's meesterwerk ‘Symfonie nr. 41’. Hij schrijft in 1788 een trilogie van 3 symfonieën, met alle drie een verschillend karakter. Het zijn uiteindelijk zijn laatste symfonieën geworden. Symfonie nr. 41, ‘Jupiter’, is nog steeds een van de meest perfecte muziekstukken aller tijden.

Franz Schubert componeerde zijn Octet voor blazers en strijkers in opdracht, bedoeld als divertimento: lichte, onderhoudende muziek. Op het eerste gehoor is het dat ook, maar al snel ontvouwt zich een rijkdom aan stemmingen. Zo krijgt het werk meerdere lagen en een verrassende diepgang.

Johannes Brahms werkte bijna twintig jaar aan zijn Eerste symfonie, uit vrees vergeleken te worden met Beethoven. Na de première in 1876 volgde al een jaar later zijn Tweede symfonie, later bekend als de ‘Pastorale’. Een geheel eigen geluid: ook in zijn symfonieën van 1883 en 1885 toont Brahms zijn meesterschap.

César Franck componeerde deze sonate voor viool en piano als huwelijksgeschenk voor de beroemde Belgische violist Eugène Ysaÿe. Het stuk ademt verschillende sferen: van verliefd en romantisch tot speels gekibbel, aandachtig luisteren en harmonieus samenspel. Alle facetten die een relatie kenmerken.

Na een eredoctoraat in Praag componeerde Antonín Dvořák zijn Achtste symfonie. Geïnspireerd door natuur en levensvreugde klinkt dit optimistische werk als een stroom van originele ideeën en warme, hartstochtelijke thema’s die de luisteraar blijven meeslepen.

In dit college bespreekt Gabriël Vriens ‘Symfonie nr. 2 de Wederopstanding’ van Gustav Mahler. Mahler zocht met zijn symfonieën houvast voor het leven. In zijn 1e symfonie was dat nog een held uit een boek. Maar in de 2e symfonie geeft hij een beeld van het geloof in de wederopstanding. Een troostrijk werk

De Boléro is een betoverend werk, al zag Ravel het zelf niet als een volwaardige compositie. Toch is het uitgesproken Frans in klankkleur en orkestratie. Hetzelfde geldt voor het Pianoconcert in G: een meesterwerk in klassieke Mozart-stijl, verrijkt met moderne invloeden zoals jazz en Baskische volksmuziek.

Begin jaren ’70 belandde Arvo Pärt in een creatieve crisis en zocht hij naar nieuwe muzikale richtingen. Hij hervond zichzelf met een ogenschijnlijk eenvoudige stijl, die hij tintinnabuli noemde (als kleine klokjes). Deze sobere aanpak bleek van grote kracht: ingetogen, maar tijdloos mooi.